Vrijwilligerswerk

Activity International

Brammelerstraat 15
7511 JG Enschede
T 053 - 483 10 40
info@activityinternational.nl
Home > Vrijwilligerswerk > Indonesie > Wildlife Rescue center Sulawesi
 > ReisverhalenBoek programma
Brochure
Blijf op de hoogte (nieuwsbrief)

Reisverhalen en ervaringen van vrijwilligers

 

vrijwilligerswerk indonesie tasikoki sitie brakHet was echt een hele bijzondere ervaring om vrijwilligerswerk te mogen doen op het dierenopvangcentrum op Sulawesi. Ik heb heel veel leuke mensen ontmoet en de mogelijkheid gekregen om met dieren te kunnen werken! Ik weet dat  orang oetangs slim zijn en op mensen lijken, maar ik had niet verwacht dat ze zó op mensen lijken als ik heb ervaren. Vooral Iz, een van de orang oetangs, probeerde de vrijwilligers steeds dingen die hij had gevonden in zijn verblijf aan te bieden. Op een gegeven moment had hij het mondkapje van een van de vrijwilligers gestolen en hij wist precies dat hij met dat kapje aandacht kon trekken en de vrijwilliger kon uitdagen. Zo mooi om te zien. Uiteindelijk hebben we het op moeten gegeven en had Iz gewonnen haha.

Ik vond het heel erg bijzonder om  met alle verschillende soorten dieren  te mogen werken. Vooral met de andere apen (primaten), dat was voor mij toch wel het heftigst, omdat je kon zien aan het gedrag dat ze het heel slecht hebben gehad. Maar  het is een fijn idee dat ik ze toch nog enigszins heb kunnen helpen! En dat het park zoveel kan betekenen voor al deze dieren.

Sulawesi is echt schitterend. Tussen het werken door ben ik o.a. een dag wezen snorkelen bij Bitung, dat was  ontroerend mooi. Er waren heel veel kleurrijke vissen, koralen en zeesterren te zien! (en kwallen, help). Daarnaast heb ik in mijn vrije tijd nog  watervallen bezocht  en een groot dierenreservaat. Het was in één woord fantastisch!

Noord Sulawesi is prachtig en de mensen die ik daar ontmoet heb zijn heel vriendelijk en gastvrij. We zijn uitgenodigd om na het eind van de ramadan gezellig bij de locals te komen eten. Dat was heel leuk om mee te maken :)
Ofwel, ik heb een hele mooie tijd gehad!
Sitie Brak (Tasikoki 2015)

 

Ik ben 6 weken in Tasikoki in Noord Sulawesi geweest, in het Wildlife Rescue Center.
Daarna ben ik naar Bali gegaan (1 week introductie en 5 weken lesgeven). Het was super! Geweldige ervaring, leuke mensen, leuke dingen gedaan en vrijwilligerswerk was ook heel leuk!

Ik ben eerst 6 weken naar Sulawesi geweest. Daar in Tasikoki gewerkt. Het waren super weken. Keihard gewerkt, bomen uitgegraven, elke ochtend browsen (bladeren, gras, fruit verzamelen voor de makaken) en enrichments (voedsel verstoppen in bamboe of ijs bvb zodat het moeilijker is om het te eten) maken voor de dieren. twee keer per week een day off, leuke uitstapjes met de andere vrijwilligers.. zaalvoetballen met de keepers (die voor de dieren zorgen).
Toen naar Bali. Eerst een week introductie. Was wel enorme overgang van Sulawesi naar Bali. Van niet toeristisch naar zoveel toeristen… was in begin wel heel erg wennen. Maar het lesgeven was heel leuk. Kinderen zooo lief, en had echt het gevoel dat je ze wat leerde.

Aanrader? Ja, het is super leuk. Je leert mensen kennen van over de hele wereld. Je doet dingen die je thuis niet zou doen. Tips? Niet echt, behalve gewoooon gaan!
Pien Toonen (19 jaar, Tasikoki + vrijwilligerswerk Bali 2015)

 
 

vrijwilligerswerk indonesie tasikoki fleur wildenbeestIn de zomer van 2012 ben ik een maandje naar Indonesië, North Sulawesi, geweest om daar vrijwilligerswerk te doen in Tasikoki Wildlife and Rescue Centre. Ik was net klaar met mijn VWO-examens en wilde dolgraag een keer wat goeds doen voor de wereld en dan het liefste iets met dieren. Na enige tijd zoeken kwam ik in Noord-Sulawesië uit, ja daar wilde ik heen. Niet alleen omdat ze daar met dieren werkten en ze opvingen, maar ze hadden ook echt de bedoeling om, waar het mogelijk was, de dieren terug te zetten in het wild.

In Noord-Sulawesië is illegale handel een groot probleem, het is het laatste station vanaf waar de dieren en andere illegale handel doorgevoerd worden naar de Filipijnen. En vanaf de Filipijnen is het eigenlijk al een verloren zaak om deze dieren te kunnen redden. In de haven niet ver van het opvangcentrum af worden dus veel dieren uit de illegale handel gered. Deze dieren worden opgevangen en hopelijk weer teruggezet in het wild. Een van de grote problemen waar het opvangcentrum al snel tegenaan liep door de illegale handel is dat er veel dieren opgevangen worden die niet uit het gebied zelf komen, terug het wild in is daarom voor deze dieren zo goed als niet meer mogelijk. Toch proberen ze daar er alles aan te doen om deze dieren wild te houden en ze een zo goed en fijn mogelijk leven te geven.

vrijwilligerswerk indonesie tasikokiIk vond het heel erg spannend om alleen, en voor het eerst zo ver weg, te reizen. Maar vanuit het centrum zelf was alles goed geregeld en een van hun vaste chauffeurs stond me al op te wachten op het vliegveld van Manado. Tegelijkertijd met mij kwam er ook een Australische vrijwilligster aan. Mijn eerste vriendinnetje was gemaakt en ik was niet meer helemaal alleen! Het ontvangst was heel erg hartelijk en we kregen eerst een dag om te wennen aan het klimaat en de jetlag een beetje uit te slapen. Ook kregen we een rondleiding door het hele gebied heen. Daartoe behoorden niet alleen de dierenverblijven maar ook het volunteerhouse, de guesthouse en natuurlijk de zee en het strand! Binnen een korte tijd was ik vrienden met alle vrijwilligers daar en het echte werk kon wat mij betreft beginnen!  

Ik zal een kleine dagindeling maken om te laten zien wat we allemaal moesten doen op zo een dag:

5:30 uur       OPSTAAN! Ontzettend vroeg, maar dieren in het wild zijn gewend om op te staan als het licht wordt, en dat is al om 5 uur.. Ze hebben honger dus wij zullen ons bed uit moeten. Ontbijten en wakker worden, want om 6 uur uiterlijk de heuvel aflopen naar de dierenverblijven!
   
6:00 uur Het ochtendprogramma. Elke dag worden er drie teams gemaakt: Borneo, Birds en Primates. De ochtend bestaat bij alle teams uit eten geven en waar nodig en mogelijk schoonmaken. De grote vogelkooi moet schoon, het berenverblijf moet schoon en alle beesten hebben honger en dorst. In principe staat voor alle dieren het voedsel al klaar (vooral fruit en maïs). Alleen voor de primaten moet je browsen, dat wil zeggen dat je met je team op bepaalde plekken bladeren moet verzamelen voor over het algemeen de makaken. Niet alle planten zijn even goed voor ze, maar je leert snel genoeg wat je wel en niet moet verzamelen.
   
8:00 uur Ontbijt. De kok heeft al het een en ander aan lekker ontbijt klaargezet. Maar je eigen gekochte boterhammetje in de supermarkt kan je natuurlijk ook nuttigen. In het wildlife & rescue centre staat er altijd een kok klaar om voor het ontbijt, lunch en diner te zorgen. Maar er worden alleen maar veganistische maaltijden klaargemaakt. Als je iets anders wilt zal je er zelf voor moeten zorgen.
9:00 uur De rest van de ochtend en de middag staan vooral in het teken van enrichments maken. De dieren zijn wild, maar zitten wel in kooien. Je kan je dus voorstellen dat die beesten zich enorm gaan vervelen. Het is de taak van de vrijwilligers om dus elke dag weer iets te bedenken waardoor de dieren bezig kunnen zijn. Voor een vogel is een stukje voedsel in een ijsklontje maken al genoeg, maar voor een orang-oetan moet er toch wel wat meer uit de kast gehaald worden. Tussendoor is er een nog tijd voor een uurtje lunch.
middag Ook moeten de dieren ‘s-middags weer wat te eten krijgen en sommige kooien moeten voor een tweede keer schoon gemaakt worden. Het ligt er een beetje aan hoeveel vrijwilligers er zijn. Als je maar met weinig bent dan zijn de normale taken druk genoeg voor een hele dagtaak. Zijn er veel vrijwilligers, dan is er ook tijd om andere klusjes te doen. Het verschilt natuurlijk wat er gedaan moet worden. Eigen ideeën staan ze ook altijd open voor, misschien bedenk jij wel iets waar ze er daar nog nooit aan gedacht hebben!

 
vrijwilligerswerk indonesie sulawasi tasikokiIn mijn vrije tijd heb ik ook een hoop dingen gedaan. Een dag in de week heb je vrij en na het werk heb je ook gewoon vrije tijd. Er is van alles te doen in de omgeving, ik had tijd tekort om alles te bekijken en te doen. Er worden vanuit de guesthouse voor de gasten die er op dat moment zijn excursies geregeld, en als vrijwilliger kan je ook meegaan. Ik ben bijvoorbeeld in de avond naar een strand in de buurt geweest om schildpadden te spotten die uit de zee kwamen om hun eitjes op het strand te leggen. Ook ben ik naar het Tangkoko reservaat geweest. Dat is een soort beschermd natuurgebiedje waar de dieren al loslopen. Relaxen is ook een optie op je vrije dag, het resort een paar dorpjes verderop was een heerlijke ontspanning. Een heerlijke massage en lekker snorkelen. Want North Sulawesi is ook nog eens een heel mooi snorkel- en duikgebied.

Al met al heb ik het ontzettend naar mijn zin gehad en ik ben ook zeker van plan om nog een keer terug te gaan! Het is een ontzettend mooie plek en de hulp is er echt nodig.
Fleur Wildenbeest (21 jaar oud, student Diergeneeskunde aan de Universiteit van Gent)

 

 


vrijwilligerswerk sulawesi kelly van gilsSinds ik terug ben uit Indonesië omschrijf ik het land en de inwoners met dezelfde woorden die ik in gedachten had voordat ik er was geweest. Het enige verschil is dat die woorden nu een hele andere betekenis hebben gekregen. Zo is het land heel bijzonder door de mooie natuur en de vriendelijke mensen. Rust en chaos zijn dingen die hier gemakkelijk samen gaan, net zo gemakkelijk als 8 personen en 2 fietsen in een klein taxibusje passen. Ik ben echter niet naar Indonesië gegaan om dit te ontdekken, maar om een hele andere reden. Ik ben namelijk voor zes weken vrijwilligerswerk gaan doen op het Wildlife Rescue Center.

Het Wildlife Rescue Center op Sulawesi is een park waar dieren die mishandeld of gesmokkeld zijn geweest worden opgevangen, verzorgd en zo goed mogelijk worden voorbereid voor uitzetting in het wild. Helaas is dit bij de meeste dieren niet meer mogelijk, maar toch wordt de natuurlijke omgeving van de dieren zo goed mogelijk nagebootst. Vrijwilligers zijn hierin erg belangrijk, omdat zij nauw samenwerken met de vaste staf van 12 medewerkers en samen houden zij het park draaiende. Ook al is communiceren in verschillende talen vaak moeilijk, de band tussen de staf en de vrijwilligers is erg goed. Hun dagelijkse werkzaamheden zijn op elkaar afgestemd, maar toch is geen dag hetzelfde. Er is wel een vast schema, maar de dieren houden zich hier natuurlijk niet aan.

vrijwilligerswerk sulawesi wildlife rescue centerDe vrijwilligers worden ingedeeld in 3 verschillende teams, zodat iedereen zijn of haar eigen werkzaamheden heeft. De werkdag begint al om 6:00uur ‘s ochtends en de teams ‘Primates’, ‘Birds’ en ‘Borneo’ gaan dan beginnen met het geven van water en het verzamelen van ‘browse’ voor alle dieren. Eerst is het nog vreemd om deze term te gebruiken, maar al snel word je gewoon met het verzamelen van lage en hoge vegetatie in het park. Het mooie is dat het park hierin zelfvoorzienend is en de vrijwilligers dus gewoon alle ‘browse’ uit het park zelf kunnen gebruiken.

Door team ‘Primates’ worden 44 makaken voorzien van vegetatie en de kooi van Betty de siamang wordt schoongemaakt en daarna wordt ze gevoerd. Van team ‘Birds’ wordt verwacht dat zij de 120 aanwezige vogels die verdeeld zijn over verschillende kooien voorzien van vegetatie. Een aparte kooi is de ‘big aviary’ waarin kaketoes, papegaaien, duiven en eenden te vinden zijn en ook deze wordt iedere ochtend grondig schoongemaakt. Hierin bevinden zich twee vijvertjes die om de dag worden ververst, zodat er iedere dag een schone vijver beschikbaar is voor de vogels. Ook de schildpadden horen bij dit team en net zoals de kasuarissen hoeven zij alleen maar te worden gevoed. De zwaarste taak is echter weggelegd voor team ‘Borneo’ die op een nuchtere maag de berenkooi moeten opruimen. Hoewel er maar twee Maleisische beren zijn, weten ze er iedere dag weer een puinhoop van te maken. Ook wordt de kooi vaak opnieuw ingedeeld en hun eten wordt verstopt om een natuurlijke omgeving na te bootsen. Na dit zware werk wachten ook de orang-oetans en de gibbons nog op hun eten en het is dan ook altijd lekker dat er van 8:00uur tot 9:00uur tijd is voor een ontbijtje.  

Na het ontbijt is het tijd om ‘enrichments’ te gaan maken en zoals eigenlijk al vrij duidelijk is, is dit een vorm van verrijking voor de dieren. Voorbeelden hiervan zijn fruit in ijsblokjes, puzzels van bamboe, maar ook schommels voor de vogels en een watergevecht met de orang-oetans worden als verrijking gezien. Een van de belangrijkste filosofieën van het Wildlife Rescue Center is namelijk het voedsel zoek- en verorberproces zo lang mogelijk te rekken. In het wild zijn dieren hier uren per dag mee bezig. Door voedsel te verbergen of in ingewikkelde constructie te stoppen, probeer je dit te imiteren. Positief bijeffect is dat het verveling, frustratie en agressie vermindert, zaken die er in ‘gewone’ dierentuinen al snel insluipen. Voor de lunch wordt er altijd een meeting gehouden over de enrichments en van 11:30uur tot 13:00uur wordt er vaak ook even uitgerust, omdat er ’s middags weer enrichments moeten worden gemaakt en uitgedeeld samen met het voedsel. Toch zijn dan nog niet alle dieren gedaan en de staf zorgt ervoor dat ook de herten, de babiroesas, de krokodillen, de grote schildpadden, de neushoornvogel en het luipaard te eten krijgen. Om 16:00uur is het voor de vrijwilligers dan toch tijd om lekker een douche te nemen en te gaan relaxen.

Om het park te laten draaien, ook financieel gezien, zijn er ongeveer 12 tot 14 vrijwilligers nodig. In het verleden is dit niet altijd gelukt, maar steeds vaker is dit aantal vrijwilligers gelukkig wel aanwezig. In de periode dat ik er was ben ik bevoorrecht geweest om mee te helpen aan verschillende projecten, omdat er genoeg vrijwilligers waren die het park draaiende konden houden. Een hiervan hield in dat er een net werd gemaakt voor de orang-oetans wat opgehangen kon worden naast de kooi, zodat er kersen opgevangen konden worden en via een pijp de kooi van de orang-oetans in konden. Zij moesten hier zelf dan wel de nodige moeite voor doen en dit was dus een blijvende vorm van enrichment. Een ander project waar ik aan heb meegeholpen hield in dat we een nieuwe makakenkooi gingen bouwen. Dit was een behoorlijke klus en vaak werkten we hier de gehele dag aan met vier vrijwilligers en twee man van de staf. Net na mijn vertrek daar is de makakenkooi helemaal afgemaakt zodat er nu een grote kooi beschikbaar is gekomen om een makakenfamilie in te plaatsen. 

Het vrijwilligerswerk geeft veel voldoening, maar het is in een vreemd land toch altijd leuk om meer van het land te zien. Dat is, als het goed is, ten slotte een van de redenen geweest om ver te gaan reizen. Dit wordt ook door de managers van het park aangemoedigd en soms zelfs georganiseerd. Zo ben ik op mijn vrije dagen naar Tangkoko, een soort jungle, gegaan om nog vele andere wilde dieren te bewonderen. Hier heb ik ook een nacht doorgebracht zodat ik de volgende ochtend vroeg dolfijnen kon gaan kijken. Verder is er ook de mogelijkheid om uitstapjes te regelen naar grotere steden zoals Manado en zelf wilde ik graag een duikcursus gaan doen en gelukkig kon ik tijdens mijn verblijf op het Wildlife Rescue Center mijn duikbrevet(PADI) gaan halen.

Vooral tijdens deze dagen is het fijn dat je al gewoon bent geworden met de Indonesische cultuur en taal, omdat je dan weet wat typische gewoontes zijn en jezelf ook al redelijk kunt redden door Indonesisch te spreken. Dit is namelijk een hele gemakkelijke taal en ook erg leuk om te leren. Het verschil tussen vrijwilligers en toeristen die hun verblijf in hun hotel hebben doorgebracht is dan ook zeker te merken, omdat je als vrijwilliger je toch meer in het land en de cultuur zelf bevind. Zelf heb ik dit als heel erg positief ervaren, omdat het leren kennen van een vreemde cultuur toch een van de belangrijkste redenen is om te gaan reizen. Hierbij aansluitend zijn het vooral de projecten in het park, de samenwerking met de lokale bevolking en de mooie natuur die mijn reis compleet hebben gemaakt.
Indonesië is voor mij nog steeds dat bijzondere land met die mooie natuur en de vriendelijke mensen, maar nu blijken rust en chaos in Nederland ook goed bij elkaar te passen. Ik heb geleerd dat 8 personen en 2 fietsen gemakkelijk in een klein taxibusje kunnen, maar ook vooral dat het waarderen van wilde dieren en natuur erg belangrijk is. Zelfs belangrijker dan waarderen dat je de mogelijkheden hebt om zo ver te kunnen reizen en er geweldige ervaringen op te doen waarbij je vrienden maakt voor het leven.
Kelly van Gils (6 weken Wildlife Rescue in Sulawesi 2014)

 

 

Reisverhaal Myrte Voormolen 

vrijwilligerswerk sulawesi myrte voormolen met begeleiederEnthousiast geworden door het televisieprogramma “De Reünie” van april (2011) waarin Willie Smits te gast was, stapte ik dinsdag 20 juni 2011 op het vliegtuig naar Indonesië om 8 weken vrijwilligerswerk te gaan doen in het Wildlife Rescue Center. De dag erna kwam mijn vlucht aan op Manado, Noord-Sulawesi waar ik vrolijk werd opgewacht door Billy, de chauffeur die mij naar het Wildlife Rescue Center zou brengen.

Een dagje meedraaien in het park
De dagen in het Wildlife Rescue Center vertonen, zeker als je er langere tijd verblijft, overeenkomsten maar zijn nooit geheel hetzelfde. ’s Ochtends om 5.30u gaat de wekker voor de meesten, althans voor degenen die voor aanvang van het werk om 06u nog even een kopje koffie of toast nodig hebben. Dan wordt er twee uur gewerkt. Afhankelijk van het team waar je ingedeeld bent, variëren je werkzaamheden. Zo wordt van team ‘Primates’ verwacht dat alle makaken (44 stuks en Betty de siamang) van browse worden voorzien. Browse is een term die de eerste dag nog opgetrokken wenkbrauwen veroorzaakt, maar waar je snel vertrouwd mee raakt. Iedere dag krijgen de dieren namelijk twee maal browse, vegetatie dus. ’s Morgens lage vegetatie, aan het eind van de dag hoge vegetatie. Het mooie is dat het park hier zelf in kan voorzien. Team ‘Borneo’ is verantwoordelijk voor de orang-oetans, de gibbons en de beren. Hoewel de vrijwilligers niet alle hokken hoeven schoon te maken, is dit bij de beren wel het geval. Zwaar werk zo op de vroege morgen, want al zijn er maar twee, ze weten er vrijwilligerswerk sulawesi aapje in opvangdagelijks een puinhoop van te maken. Een flinke dosis berenpoep op je nuchtere maag, ach je moet er tegen kunnen! Team ‘Borneo’ vraagt ’s morgens wat meer inspanning aangezien het voer niet in de kooien wordt ‘gegooid’, maar daadwerkelijk wordt verstopt. Een van de belangrijkste filosofieën van het Wildlife Rescue Center  is namelijk het voedsel zoek- en verorberproces zo lang mogelijk te rekken. In het wild zijn dieren uren per dag aan het foerageren. Door voedsel te verbergen of in ingewikkelde constructie te stoppen, probeer je dit te benaderen. Positief bijeffect is dat het verveling, frustratie en agressie vermindert, zaken die er in ‘gewone’ dierentuinen al snel insluipen. Dan is er nog team ‘Birds’, waar ongeveer 120 vogels onder vallen. De vogels zijn verdeeld over verschillende kooien. Zo is er de big aviary, waar kaketoes, duiven, ganzen en papegaaien in zitten. Deze kooi wordt ’s morgens grondig schoongemaakt. Er zijn twee vijvers die beiden om de dag worden ververst, zo is er altijd een schone beschikbaar. Verder wordt het voedsel er verdeeld over de speciale platforms of aan spijkers die aan boomstammen zijn bevestigd. Verder zijn er nog kleinere vogelkooien, waar verschillende soorten kaketoes en lorrekeets zitten. Zij worden ’s morgens ook van browse voorzien. Na het ontbijt wordt er door alle teams aan zogenaamde enrichments gewerkt. Zoals het woord doet vermoeden omvat dit iedere vorm van verrijking. Van bamboepuzzels tot fruit in ijsblokken, en van nieuwe schommels voor de vogels, tot bellen blazen met de orang-oetans. Iedere dag is er een bijeenkomst waarin de enrichments voor die middag en de dag erna worden bepaald. Voor de lunch worden deze uitgedeeld. Na de lunch vindt de tweede voedsel-uitdeel-ronde plaats en wordt er aan nieuwe enrichments gewerkt. Aan het eind van de middag krijgen de dieren een laatste keer browse en dan is de werkdag om 16u afgelopen. Tijd om te relaxen!

Wat er verder nog gebeurde
Ivrijwilligerswerk sulawasi tasikoki myrte vermoolen aan het werkk heb het geluk gehad om naast de dagelijkse werkzaamheden ook nog aan grotere projecten mee te kunnen werken. Zo is de nieuwe makakenkooi zo goed als af. Op dit moment zijn er 44 makaken waarvan sommigen solitair, anderen in families verblijven. Door deze nieuwe kooi is het mogelijk om met de verschillende groepen te schuiven en daarbij ruim tien solitaire makaken vanuit hun kleine kooien naar een grote familiekooi over te brengen. Dat is fantastisch nieuws, niet alleen omdat de dieren meer ruimte krijgen, maar ook omdat het veel natuurgetrouwer is de dieren in families te plaatsen.
Al in de eerste weken dat ik er was, gingen we op bezoek bij Willie Smits om de suikerfabriek te bekijken. We kwamen daar aan op een nogal ongebruikelijk moment: Willie confisceerde op dat moment net een jonge roofvogel die twee stropers van het nest hadden gestolen en geprobeerd hadden te verkopen. De arme vrijwilligerswerk sulawesi tasikoki orang oetan in opvang.jpgvogel hebben we toen ’s avonds mee teruggenomen naar het Wildlife Rescue Center. Hoewel de vogel het goed leek te maken, was er geen gepaste kooi voor handen. Net na mijn vertrek zijn de vrijwilligers samen met een grote groep scholieren gestart een ruime kooi te bouwen waar ze kan leren te vliegen. Inmiddels is deze bijna af. Uiteraard is de hoop om haar weer in het wild uit te zetten.
Ook nog een leuk nieuwtje is dat er hard gewerkt wordt aan de installatie van een touch-screen voor de orang-oetans. In het verleden zijn hier ook met andere apensoorten verrassende resultaten mee behaald. In theorie kunnen Bento en Is straks met andere orang-oetans skypen.

Profiel van een vrijwilliger op het Wildlife Rescue Center
vrijwilligerswerk sulawesi myrte voormolenOp het moment dat ik in het Wildlife Rescue Center verbleef, dat alles bij elkaar eigenlijk de gehele zomer was, waren er vooral veel Nederlanders. Dit kwam met name door het televisieprogramma “ De Reunie”. Voor de komende maanden zijn er nog genoeg Nederlanders die om de zelfde reden op het vliegtuig zullen stappen, zeker nu de uitzending in augustus is herhaald. Naast de Nederlanders zijn er nog genoeg andere nationaliteiten: o.a. Britten, Australiërs, Fransen, Belgen, Duitsers. Blijkbaar weet men het Wildlife Rescue Center toch te vinden! Leeftijden en achtergronden lopen zeer uiteen. Hoewel er vanzelfsprekend mensen zijn die een studie gerelateerd aan dierengedrag (dierenmanagement) of milieubehoud hebben gevolgd of volgen, ben ik bijvoorbeeld historicus. Veel jongeren die net klaar zijn met de middelbare school, kozen ervoor hun zomervakantie te besteden aan ‘het goede doel’, alvorens aan een studie te beginnen. Ook volwassenen, zelfs mensen die van hun pensioen genoten, hielpen graag een paar weken mee. Juist deze diversiteit aan vrijwilligers maakt het werk ontzetten leuk.

Algemeen
vrijwilligerswerk sulawesi papegaai on opvang.jpgOp dit moment wordt er met een lokale staf van ongeveer 12 mensen gewerkt. Zij werken op kantoor, als keeper of als kok/housekeeper. Staf en vrijwilligers hebben elkaar hard nodig, de een zou het park niet kunnen laten functioneren zonder de ander. Hoewel de taalbarrière onderling lastig kan zijn, is de band erg goed. Vaak nodigt men elkaar over en weer op feesten uit.
Om het park financieel te kunnen laten draaien zijn er altijd 12-14 vrijwilligers nodig. Gedurende de periode dat ik er zat, lukte dit meestal. In het verleden echter, is dit nog wel eens anders geweest. Niet alleen financieel, ook qua werk is het dan lastig vol te houden. Gelukkig zien de vooruitzichten er redelijk uit, zeker nu men in het park ingespeeld is op het werken met vrijwilligers (het Wildlife Rescue Centerheeft namelijk niet vanaf het begin met vrijwilligers gewerkt). Momenteel zijn er zelfs twee coördinatoren verantwoordelijk voor de vrijwilligers. Dit neemt veel werk uit handen van de managers, die hun tijd en aandacht beter aan andere zaken kunnen besteden.
Naast de vrijwilligers die betalen om een aantal weken te werken, zijn er steeds meer scholieren van omliggende dorpen die een dag of langer meedraaien in het park. Aan de ene kant zorgt dit ervoor dat er genoeg handen zijn om grotere klussen te klaren, aan de andere kant zorgt dit voor een stukje educatie over het belang van het park en het omgaan met dier en natuur in het algemeen. Zo snijdt het mes aan twee kanten.

vrijwilligerswerk sulawesi taskoki dieren in opvangHelaas kunnen veel dieren om diverse redenen niet uitgezet worden in het wild. Juist omdat de dieren door inbeslagname uit smokkelroutes in het park terecht zijn gekomen, betekent dit dat velen niet inheems zijn. Uitzetting op Sulawesi vormt dan geen optie. Soms kan er met parken op andere Indonesische eilanden worden overlegd om de specifieke dieren daar op te vangen, alvorens over te gaan tot eventuele uitzetting. Voor de dieren die op het Wildlife Rescue Center blijven wordt gepoogd een goede kooi voor de lange termijn te vinden. Andere dieren hebben gelukkig wel kans om terug te keren naar de natuur. Zo is de neushoornvogel bijna klaar om te vertrekken, wanneer wordt vastgesteld dat ze daadwerkelijk voor zichzelf kan zorgen. Voor dieren die mogelijk uitgezet worden, wordt teveel menselijk contact vermeden.

Myrte Voormolen, juni 2011 (8 weken vrijwilligerswerk)

 

 

Wildlife Rescue Center | Prijzen en voorwaarden | Startdata | Reisverhalen




Afdrukken - Favorieten
Privacy - Disclaimer - Links - Affiliate programma - Cookie beleid
 
We gebruiken cookies voor het laten functioneren van de site en om statistieken in te zien om de site te verbeteren.
Bekijk onze cookie beleid en gebruik. Als u onze site gebruikt, gaan wij ervan uit dat u akkoord bent met onze voorwaarden.
Ik ga akkoord